A history of sailing trips

Tag: Orebić

Naar de Pakleni Otoci 2007 Route

Dit jaar hebben we pas in september gezeild, twee weken. Het schip was dezelfde Bénéteau Oceanis 311 die we in 2005 gebruikten en de volledige route vind je hieronder. Een combinatie van enkele dagen met relatief grote afstanden, en de nodige dagen rustig in een baai blijven liggen. We hebben de nodige nieuwe plaatsen aangedaan.

Het weer was goed. Wederom veel noordelijke wind (Bura, Tramontana en Maestral). Meestal 10 – 15 knopen, een enkele keer heftiger, maar eigenlijk nooit boven de 25 knopen. We begonnen met prachtig zonnig weer, vervolgens werd het een tweetal dagen wisselend bewolkt, regenachtig en fris. Tegen het einde van de eerste week was het weer 26 – 28 graden Celsius en onbewolkt, en dat bleef zo tot het einde. Door de koude dagen en regen in de eerste week daalde de temperatuur van het zeewater wel van 23 – 24 graden Celsius naar 20 – 21 graden Celsius.

We konden merken dat we later in het seizoen zaten. Het was ’s avonds vroeg donker (uiterlijk 20:00 uur) en ’s nachts werd het behoorlijk koud. Verder was het in de havens en de baaien drukker dan we gewend waren van onze ‘normale’ periode eind mei.

Orebić – Luka Polace (Mljet)

Gedurende de nacht draait de wind naar NO, maar neemt niet in kracht af. Als we ’s ochtends de haven uitvaren staat er een stevige 20 – 25 knopen. Voor vandaag en morgen is er echt beroerd weer voorspeld. We zoeken dus een veilig heenkomen waar we rustig aan ons anker kunnen wachten op beter weer. Gelukkig is dat er in deze buurt: Luka Polace op Mljet.

Al snel neemt de wind af tot zo’n 15 knopen, en hijsen we de zeilen. Koers is 140 graden, snelheid zo’n 5 à 6 knopen. De zee is behoorlijk onstuimig, vooral in de aanloop naar Mljet. Met recht kunnen we hier spreken van ‘woelige baren’. Varend langs de noordkust van Mljet vinden we al snel de eerste ingang van Luka Polace. Het verbaast me iedere keer weer hoe rustig het water wordt zodra je de baai binnen vaart. En het is ook goed verborgen. Geen wonder dat dit in het verleden een piratennest is geweest…

Lovišće (Šćedro) – Orebić

’s Ochtends steekt al vroeg een stevige wind op. In de baai staat al 15 knopen, vanuit ZO. Jugo dus. Met een klein grootzeiltje en een halve fok koersen we 100 graden, richting het Pelješki Kanal tussen Korčula en Pelješac. Gedurende de dag neemt de wind gestaag toe tot ruim 25 knopen (voor de landrotten: dat is een goede windkracht 6) en wordt het knokken. De grote finale van dit gevecht komt bij de nadering van Orebic, ook een haven waar we nog nooit geweest zijn.

De haven is een beetje vreemd opgebouwd. Sowieso is de zee voor Orebić erg ondiep, een meter of 4 à 5. Dat zorgt ervoor dat de deining hoger wordt. Er ligt een grote golfbreker, met op de kop een groen lichtbaken. Echter, dwars op die golfbreker ligt nog een golfbreker. Achter deze golfbreker is de haven om af te meren. En net als we de haven naderen, en proberen uit te vinden waar de ingang is, gaan de hemelsluizen open. Letterlijk. Een enorme plensbui daalt op ons neer. We zien bijna geen hand voor ogen, en zijn binnen 30 seconden volkomen doorweekt. Gelukkig vinden we de haveningang. En daar doemt de volgende hindernis op. Een boot die op die dag duidelijk vol met toeristen op pad is geweest, ligt deinend op de golven zijn passagiers in de stromende regen te lozen midden in de haveningang. We manoeuvreren eromheen en leggen met z’n tweetjes de boot keurig achterwaarts in de haven neer. En net als we het laatste lijntje vastmaken stopt de regen even plotseling als ‘ie begonnen is.

Tja, en daar heb je dan natuurlijk verder geen foto’s van. Want met z’n tweetjes op een boot heb je op zo’n moment wel iets beters te doen dan foto’s nemen…

’s Avonds lekker gegeten bij Restaurant Karako. Gevonden door vanaf de haven de kust te volgen in oostelijke richting.

© 2020 Sailing in Croatia

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑